Iets in mij zegt dat we moeten stoppen met foto's te posten waar er een stralende zon op te zien is of waar één van ons badend in het zweet een kleur aan het opdoen is, terwijl jullie heden ten dagen elkander trachten warm te houden met gedateerde millets, moonboots en barbapapa oorverwarmers. Helaas! Die stem in mij is vakkundig geplet tussen nier en lever, ergo, we doen het lekker toch. Wat is anders het nut in het hebben van een BLOG?
...
Afgelopen weekend dachten we om naast onze 'kijkzin' ook onze smaak- en reukzin te verwennen met al het lekkers dat Melbourne ons te bieden heeft. Dat deden we in de regio die Mornington Peninsula heet, rechtsonder Melbourne. Het officiele startschot werd afgevuurd op de Sunny ridge farm waar je de aardbeien en bessen rechtstreeks van het veld mocht plukken (mits betaling bleek achteraf) en waar de chef er de lekkerste desserts mee creëert. We kochten ons dan ook enkele lekkere streekproductjes en het bleken ook niet de enigste te zijn, want we zakten verder af richting de wijnboerderijen. Gratis proeverijen waar de prijs per fles wel eens kon oplopen tot een 140$. Wij waren al tevreden met iets minder van prijs maar daarom nog niet van kwaliteit.
Red Hill estate was het mooist gelegen; glooiende wijngaarden met zicht op de baai en een aangesloten sterrenrestaurant. Daar kochten we een frisse witte en een felle rooie. Op naar de volgende, verder langs de baan, Tuck's ridge. Iets minder dan we verwacht hadden maar we hadden de lat dan ook heel hoog gelegd. We hadden dan ook in Montalto estate beland moeten zijn maar blijkbaar waren we 50m te vroeg ingeslaan.
Enkele glazen lichter en een fles dessertwijn rijker hadden we onze vergissing ingezien (misschien begon de drank al te knagen) en reden we dus 50m verder naar Montalto estate, en dat was toch 'ne goeike'. Naast een zeer goede en gevarieerde keuze aan wijnen met een uitgesproken en gebalanceerd palet, verkochten ze ook uitmuntende olijfolie. We konden het dan ook niet laten de portefeuille een laatste maal om te keren en van dit alles een staaltje (lees: flessen) mee naar huis te nemen. Wodka controles kennen ze hier blijkbaar nog niet en 'al e chanse' dat de huurwagen een automatique was, dus daar moesten we ook al geen te harde inspanningen voor doen.
Zondag was een rustdagje, waar Liesbet het grote shoppingcentre van Melbourne een bezoekje bracht en Jan de gewonnen calorieën er met enkele partijtjes 'futsal' weer wist weg te werken.
Maandag 9 maart was het hier Labour day, dus een extra dagje om de kust te verkennen. Opnieuw zakten we af naar Mornington Peninsula en daar voorbij, naar Portsea, het uiterste puntje van de baai. Daar ligt een prachtig natuurreservaat met enkel van de laatst overgebleven inheemse fauna en flora. Helaas, hebben we daar niet veel van kunnen zien want het gehele gebied bleek afgezet te zijn omdat een zootje ongeregelde bajonetten-janetten van de eerste en de tweede wereldoorlog vergeten waren hun hoogst ontplofbare rommel op te ruimen. Dus dat gebied zijn ze sinds 1981 aan het ontmijnen. Desondanks was dit wel zeer de moeite. Het deed ons denken aan een iets beter bewaard Normandië, met ook iets beter weer. Mochten de geällieerden hebben kunnen kiezen dan wist ik wel waar ze hadden willen landen - zie foto.
Na nog een mooi staaltje van amateur pornografie op de parking gezien te hebben - wished we didn't, want het waren lelijke tieners - beslisten we om de bagnol huiswaarts te sturen en de ondergaande zon tegemoet te rijden. Alweer een leuk geslaagd weekend.
Volgend weekend? Sound relief Festival ter ere van de Bushfire Victims, een festival met grote namen voor nog geen 40€ - EAT THAT SCHUURMANS - met de reunies van onder meer Midnight Oil en Wolfmother.
Catch u on da flipside, dudes
Geen opmerkingen:
Een reactie posten