Het beloofde een middelmatig weekend te worden, althans wat het weer betrof, maar het resulteerde uiteindelijk in extremen alsook de gepaarde ervaringen. Het werd een weekend om met liefde en haat aan terug te denken...waarom?...lees maar even mee.
Zaterdag, vroeg in de morgen trokken wij drie (jan, liesbet & annelies) erop uit richting Philip Island, gelegen ten zuiden van Melbourne. De hoofdact op dit eiland is zonder uitzondering de Pinguin Parade op het uiterste puntje van dit kleine lapje land. De ferry bracht ons veilig en wel over, enigszins tot onze verbazing, want de kapitein zag eruit alsof hij zijn schippers diploma had behaald bij de vdab-herkansing-voor-gedeteneerden en ook zijn schip leek een afdankertje van afrikaanse mensensmokkelaars te zijn geweest.
Hoedanook, we arriveerden in het bewolkte stadje Cows en dropten onze baggage in het veel te grote maar uiterst gezellige cottage, met enorme biljart en bar, die we konden boeken via jans collega. We mochten daar ook een fiets uit de garage halen voor Annelies, want we hadden het lumineuze idee om het eiland te verkennen per tweewieler...een kleine misrekening bleek achteraf... Groot leek het eiland echter niet (op de kaart) dus begonnen we er met de volle moed aan. Na nog geen km kreeg Annelies rugpijn van haar fiets en moesten we die dus nog even bijstellen... 2 km later vloog haar ketting eraf... na 8km trapte ze de pedaal van haar fiets... Gelukkig voor ons zijn eilandbewoners uiterst vriendelijk en krachtig gebouwd en hebben ze allemaal wel een tang in hun koffer liggen... 16km verder, we zijn aangekomen bij de pinguins, en hier raden ze ons af om met de fiets terug te keren en dat er bovendien een 'kleine' storm zou kunnen komen opzetten. Met een teneergeslagen gezicht trekken we ons terug in de cafetaria van het infopunt, en blijkbaar heeft onze zielige blik effect gehad want niet veel later komt de balie vrouw Ingrid (een uitgeweken duitse) en offreert ons een lift terug wanneer we klaar zijn met onze ULTIMATE PINGUIN tour! jawel, we gingen extreem, en nog niet een klein beetje.
De ultimate tour geeft je de kans om in een kleine groep van 10 vergezeld van een ranger, op een afgelegen stuk strand de pinguins aan land te zien komen zonder licht of toeristen in de buurt. We kregen elk een rugzakje met een zaklamp, transmitter/reciever en nightgoggles. Volledig gekleed in zwarte regenkledij wandelden we naar buiten, richting... avontuur!
...na een klein half uur waren we al terug, volledig doorregent, verwaaid en met een opengeschuurd gezicht. De kleine storm was in kracht toegenomen. Zo erg zelf dat het onmogelijk was om de ogen open te houden, laat staan om dan een pinguin te zien. Pas op, we hebben er wel gezien maar niet zo scherp en klaar als op het toeristenplatform waar de ranger ons bij wijze van goedmaking mee naartoe nam. En daar zagen we een schouwspel die we het best kunnen vergelijken met de landing in Normandië, maar dan iets schattiger.
Overal uit het water kwamen kleine groepjes van 20 pinguins gewaggeld verspreid over een stuk strand van 2 km. Niets stond de kleinste pinguin ter wereld in de weg. Sommigen bewandelden de platgetreden paden vlak langs de toeristen (op 2m afstand) en anderen trotseerden duinen die stijl omhoog gingen. Sommigen waren gewond geraakt tijdens het jagen en anderen waaiden omver door de hevige wind (hilarisch). Maar wat een prachtig schouwspel was het. Jammer, dat we geen foto's mochten nemen. (misschien ook maar best, want die van annelies heeft de storm niet overleef, RIP).
Onze fietsen lieten we achter, en nat maar voldaan stapten we in onze 'redster' haar wagen. De volgende ochtend kwam ze terug met haar man om onze fietsen te gaan halen in het centrum. Vriendelijkheid ten top. We vroegen ons af of mensen in belgië dit zonder eigen belang ook zouden doen. We trakteerden ze op een koffie (it was the least we coud do) en gingen in de middag nog meer dieren spotten. Deze keer...beertje koala. We hadden gratis toegang gekregen doordat de tour de dag ervoor was afgelast, maar ook hier raasde de storm door de bomen. Zelfs zodanig hard dat een groot deel van het grootste koala reservaat in Australia was gesloten. We telden slechts 6 koala's, de rest was gevlucht in het beschermde deel van het park. Maar dat kon de pret niet drukken.
Wat dit wel deed was het openbaar vervoer. De ferries waren afgelast wegens een te ruwe zee en er was slechts 1 bus die van het eiland reed en die mochten we dus niet missen. Dat waren we niet van plan en na een lange vermoeiende rit kwamen we uitgeput maar voldaan thuis, klaar voor de laatste werkweek, klaar voor onze grote trip op 2 mei.
Tjah, reizen hoeft dus niet altijd ontspannend te zijn. Zolang je maar indrukwekkende ervaringen opdoet...en dat doe je zeker in Australië.
De volgende keer dat je iets van ons hoort hebben we het (ondertussen koude) Melbourne achter ons gelaten en liggen we hoogswaarschijnlijk met onze witte reet op een al even wit strand langs de oostkust van dit prachtige continent. SURFS UP DUDES!!! Catch you on the flip side.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten